Dowody dotyczące zakupionych komponentów oraz weryfikację kompletnego produktu należy oceniać oddzielnie, ponieważ odnoszą się do różnych obiektów i nie mogą automatycznie potwierdzać wzajemnie swoich cech.
Dowody dotyczące komponentu mają określoną granicę
Zakupiony komponent może zostać dostarczony wraz z raportem dostawcy, certyfikatem, kontrolą rysunku lub wynikiem odbioru. Takie dowody mogą potwierdzać cechy, które wyraźnie obejmują dla zidentyfikowanej partii komponentów. Nie ustalają one automatycznie, jak komponent będzie się zachowywał po połączeniu z innymi częściami, wyregulowaniu, zamocowaniu, wykończeniu lub innym oddziaływaniu montażu. Raport musi być również powiązany z wersją komponentu i partią faktycznie użytymi.
Montaż tworzy inne pytania
Weryfikacja kompletnego produktu ocenia zmontowaną konfigurację. Może obejmować dopasowanie, ustawienie, wzajemne oddziaływanie, działanie, wymiary całkowite, wygląd lub inne określone wymaganie końcowe. Są to pytania na poziomie systemu: produkt może nie spełnić wymagań, ponieważ części, które indywidualnie są akceptowalne, oddziałują na siebie nieprawidłowo, zamontowano niewłaściwą rewizję lub proces montażu wprowadził problem.
Równie ważne jest ograniczenie odwrotne. Wynik dotyczący gotowego produktu nie musi identyfikować materiału, źródła, obróbki ani ukrytej cechy każdego komponentu. Pomyślna kontrola całościowa może potwierdzić zarejestrowany wynik końcowy bez odtwarzania pełnej historii lub właściwości każdej zakupionej części.
Stosuj dwie połączone warstwy dowodów
Pierwsza warstwa powinna łączyć zatwierdzoną specyfikację komponentu, dowody dostawcy, identyfikację przy odbiorze oraz partię komponentu. Druga powinna łączyć konfigurację produktu, partię montażową i weryfikację końcową. Rejestr konfiguracji lub zużycia tworzy pomost, pokazując, która partia komponentów weszła do której partii wyrobów gotowych.
Jeśli stosuje się próbkowanie, jego wniosek musi pozostać powiązany ze zdefiniowaną partią i decyzją o akceptacji. NIST Engineering Statistics Handbook wyjaśnia, że próbkowanie odbiorcze określa, czy partia jest prawdopodobnie akceptowalna, zamiast szacować jakość całej partii. Dlatego zakres, wybór próbki i tożsamość partii są ważne na obu poziomach dowodów. Najmocniejszy wniosek łączy powiązane dowody dotyczące komponentu z odpowiednią weryfikacją po montażu, unikając jednocześnie założenia, że którakolwiek z tych warstw obejmuje pytania pozostawione bez odpowiedzi przez drugą.